Renaty i Witolda - wszystkiego dobrego

ostatnie wywiady :

Przemysław Bollin

Pani Krystyno, czy „idea jest najważniejsza”?

Nie, zależy jaka, wiele waży  sytuacja, czas, racje itd. itp., pytanie jest zbyt ogólne.

Jakie idee są najbardziej istotne dla pani?

Proszę pana nie jestem filozofem, jestem aktorką a przede wszystkim człowiekiem, staram się posługiwać rozumem, inteligencją życiową ale emocje, nie zaprzeczam, grają we mnie kapitalną rolę. Mimo to takie pojęcia jak prawda, sprawiedliwość, empatia, szacunek  do innych, dobro ogółu ( od 20 lat nie zapominam, że jestem szefowa dużej fundacji), prawa drugiego człowieka i jego suwerenność wszystko to ma dla mnie znaczenie.

Zaczynamy cytatem z Andrzeja Wajdy – bo też jakżeby inaczej zacząć rozmowę na Dzień Niepodległości, jak nie od myśli naczelnej człowieka, którego życie torowały myśli, idee, nawet tak odważne jak ta, o wybudowaniu Muzeum Manggha. Jakiego Wajdę pamięta pani najbardziej: reżysera, obywatela czy marzyciela?

Artystę, ze wszystkim co się z tym tytułem kojarzy. Gdybym miała szeregować wymienione przez pana określenia, wybrałabym obywatela jednak na pierwszym miejscu.

Rok Andrzeja Wajdy był okazją do ponownego spotkania z jego filmami, wieloma zrealizowanymi z pani udziałem. W ostatnich rozmowach często mówi pani o samotności, pamięci i przenikaniu się życia ze sztuką. To skojarzenie prowadzi mnie do „Tataraku”. Co dziś pamięta pani z tamtej pracy?

Nadzwyczajnie się cieszę z tego roku Wajdy, tych spotkań, przede wszystkim przypomnienia wszystkiego co stworzył, rozmów, debat, nadawania szkołom jego imienia itd. W wielu tych uroczystościach uczestniczyłam i za każdym razem to było wzruszające, szczególnie przy spotkaniach z młodzieżą. Po latach rządów PIS, podczas których Andrzej  Wajda i Jego dzieła były skutecznie wymazywane, nieemitowane, nieprzypominane, urosło całe pokolenie które nie zna jego twórczości. A odpowiadając na pytanie, pamięć, samotność, odchodzenie, śmierć, to co pa nas zostanie, te myśli towarzyszą każdemu, a tym którzy są w okolicach mojego wieku, na pewno. Jestem z pokolenia w zasadzie szczęśliwego, bez wojen, z 30 latami wolności po 1989 roku, ale ze z tak wieloma ważnymi, kochanymi, niezbędnymi, lubianymi musiałam się  rozstać, żegnać ich, tęsknić za nimi, odczuwać ich brak, żeby nie myśleć o  końcu. „Tatarak” był dla mnie i Andrzeja ważnym filmem, ważnym wyznaniem i oczywiście świadectwem pamięci i chęcią jej utrwalenia. Byłam i jestem Andrzejowi bardzo wdzięczna że tak zdecydował o filmie „Tatarak”, że wplótł w historię napisaną przez Iwaszkiewicza nasz osobisty temat.

Wiele pani najważniejszych ról, od Agnieszki z „Człowieka z marmuru” po bohaterki późniejszych filmów Wajdy, wiązało się z obywatelskim niepokojem i sprzeciwem wobec rzeczywistości. Na ile te role ukształtowały panią poza planem filmowym?

We wszystkich wypowiedziach podkreślam, że spotkanie z Andrzejem reżyserem, ale także człowiekiem, obywatelem, wielkim Polakiem w końcu, mnie ukształtowało, nie tylko jako aktorkę. Nauczył mnie odwagi, niepokoju, niezgody. Nauczył tego że artysta nie ma prawa milczeć, że ma obowiązek zawsze stawać w obronie wyższych wartości.

Często podkreśla pani bliski kontakt z młodymi aktorami Teatru Polonia i Och-Teatru. Jak oni rozumieją dziś zaangażowanie? Czy polityka jest dla nich ważną częścią rzeczywistości, czy raczej czymś, od czego chcą trzymać się z daleka?

Wie pan, ostatnie lata tak nas spolaryzowały, tak wiele razy doznałam zdumienia wobec poglądów nawet osób mi bliskich, że w teatrze, w pracy, staram się nie stawiać tych kwestii. Wszyscy wiedza jakie mam poglądy, widzą jaki repertuar wybieram, po jakiej jestem stronie, jeśli aktorom, także młodym to nie odpowiada, zwyczajnie nie zgłaszają się  do nas, do naszych teatrów. Czy dla młodych rzeczywistość jest ważna? na pewno tak tyle ,że z moich obserwacji, oni biją się z najprostszymi sprawami, bytowymi, zakochują się, rozwodzą, szukają mieszkań, chodzą na terapie ( to zdumiewające ilu z nich tego potrzebuje), a przede wszystkim jeszcze się budują, światopoglądowo, ich walka o życie trwa, biegną po ogień i po siebie z zgodzie ze sobą. Obserwuję ze wzruszeniem i troską te kolejne batalie o kariery, miłość czy byt. Wśród nich są także zapaleńcy, społecznicy, politycznie zaangażowani też, ale to nie jest powszechne.

Czy wśród nich są dziś ludzie gotowi ryzykować dla swoich przekonań tak, jak ryzykowała Agnieszka w „Człowieku z marmuru”?

O tak, młodzi reżyserzy, plastycy, poeci, pisarze, chcą wykrzyczeć światu co myślą, ale wielu z nich walczy nie o prawa, idee, racje, prawdę a o sztukę, o wolność w sztuce. O wolność w  sztuce dla sztuki a nie dla czegoś wyższego ważniejszego społecznie. Słowo „przekroczenie” w sztuce zdobyło ostatnio karierę. I dla „tego” ryzykują dużo.

A gdyby miała pani dziś najkrócej, jak to możliwe, zdefiniować zaangażowanie polityczne, jak brzmiałaby ta definicja?

Nie wiem. Trzeba być porządnym człowiekiem i myśleć o innych a nie tylko o sobie. Cynizm, którego żywiołowo nienawidzę i kłamstwo którym pogardzam, nie mogą mieć miejsca.

Rozmawiamy o definicjach, bo mam wrażenie, że żyjemy dziś w świecie coraz bardziej płynnych znaczeń. Także pamięci. Jakbyśmy zapominali nie tylko historię, ale i doświadczenia, które jeszcze niedawno wydawały się oczywiste. Do tych pytań wraca pani w spektaklu „Koniec czerwonego człowieka”.

Ten spektakl, ta praca, jest dla mnie i dla aktorów w tym grających, także wydaje się dla publiczności, bardzo ważna. Ten spektakl ma znaczenie. To przypomnienie, uświadomienie, ostrzeżenie, wspomnienie. Mnie on boli i jestem z niego dumna.

W programie spektaklu Jerzy Czech wspomina własne doświadczenie pierestrojki: głasnost, kryzys gospodarczy, ograniczenia sprzedaży alkoholu, nadzieje i rozczarowania związane z reformami. A co pani chciałaby dziś szczególnie przypomnieć Polakom o tamtym czasie?

Przeraża mnie jak już mówiłam cynizm nie mniej niż fanatyzm. A problemy moralne i światopoglądowe są dla mnie ważniejsze niż bytowe. To w spektaklu jest wyraźne mam wrażenie. To dziecko mówiące fanatycznie wiesze o poświeceniu życia dla ojczyzny, a potem popełnia samobójstwo po wysłuchaniu rozmów i zachowań starszych…

„Koniec czerwonego człowieka” gracie 11 listopada. To przypadek repertuarowy czy świadomy gest?

Świadomy, jeśli ktoś to zauważy.

Wojna w Ukrainie sprawiła, że historia Europy Wschodniej wróciła do centrum publicznej debaty. Czy odczuwa pani dziś lęk przed imperialnymi ambicjami Rosji?

Odczuwałam, odczuwam i zawsze będę odczuwać.

Czy ma pani poczucie, że Zachód zbyt szybko uwierzył, iż epoka imperialnych podbojów definitywnie się skończyła?

Nie wiem, mam wrażenie że zachód wciąż jest naiwny, i zbyt wygodny, doraźne niewygody i poświęcenia źle znosi. Jest samolubny i egocentryczny. Ale nie zapominajmy, że w tej chwili wszyscy mają problemy u siebie, wielkie problemy, społeczne, emigranckie, religijne. Mam uczucie jakbyśmy wszyscy, my w Europie, płynęli ale naprawdę chyboczącym się okrętem.

Polska, o której marzyło pani pokolenie w latach 70. i 80., jest dziś bliżej czy dalej od tamtych marzeń?

Pokomplikowało się. Wojna w Ukrainie zmieniła wiele, zmieniła horyzont. Nam chodziło o wolności  wszelkie teraz to jest walka o życie. Podobno Polska w dwudziestoleciu międzywojennym była tak podzielona i skłócona, dramatycznie, ale ten podział dzisiejszy, chaos, krzyk, kłamstwa, bezczelność jednych wobec niemego zdumienia drugich i przede wszystkim uczucie bezradności jest dojmujące. Demokracja dzielona z nie demokratami jest trudna. Boję się tzw. prawdziwych Polaków. Zawłaszczenia i wypaczenia wszystkich pojęć.

Skoro mówimy o Polsce, o której marzyło pani pokolenie, czym jest dziś dla pani niepodległość?

Ja chcę być w Europie, w grupie, w solidarności, we współodpowiedzialności. Nie mam wrażenia że będę wtedy mniej suwerenna u siebie.

A kiedy kończy się niepodległość?

Na razie czuję się zagrożona, zniewolona głupotą, szowinizmem, faszystowskimi poglądami i zrachowaniami, agresywną nietolerancyjnością, bezwzględnością części rodaków. Czuję się pogardzana, oszukiwana, ośmieszana i manipulowana przez prawą stronę.

W styczniu premiera „Oskarżonego” Jeffreya Archera. Co najbardziej zainteresowało panią w tej historii: polityczny skandal, proces sądowy czy los człowieka poddanego publicznemu osądowi?

Od dawna chciałam, żebyśmy w naszym repertuarze mieli „dramat sądowy”. Zawiłości prawa , niedoskonałość prawa, przepychanki prawne które obserwujemy każdego dnia sprawia, ze lud stoi ogłupiały, nie rozumie już z tego nic, a tu przecież chodzi o jego przyszłość. Mam uczucie , ze prawo działa tylko wtedy kiedy prawnicy są prawi. W naszej sztuce będą dwa zakończenia, to publiczność wybierze, kto jest winien.

Spektakl powstaje na podstawie „Dzienników więziennych”?

To historia prosta, ale śledzenie jak ta historia się zmienia w zależności od wypowiedzi oskarżyciela i obrońcy, po każdym z zeznań świadków, jest fascynujące. Tyle że tam jest ława przysięgłych, to oni decydują o winie a nie prawnicy. Tam wszyscy apelują do sumień osądzających.

Jeffrey Archer zmarł zaledwie kilka tygodni temu. Miał pojawić się na premierze w Warszawie?

Nie wiem, ale przed śmiercią pozwolił nam zamienić 6 z 14 ról na żeńskie, w oryginale, były to oprócz jednej  role męskie. Sędzią i oskarżycielem choćby, będą w mojej wersji kobiety .

Zapowiadacie państwo dramat sądowy z udziałem publiczności. Jaką rolę otrzymają widzowie?

To oni zdecydują kto jest winien. To oni osądzą. Będziemy mieli przygotowane dwa zakończenia.

Żyjemy w epoce natychmiastowych wyroków wydawanych przez media i opinię publiczną. Czy „Oskarżony” w zamierzeniu ma być wypowiedzią o współczesnej potrzebie osądzania innych?

Nie wiem, na pewno o względności tego co uważamy za prawdę. O manipulacji, o używaniu

 przepisów prawa do oskarżenia i obrony. Ale wracając do pytania, nie wątpliwie jest zbyt

dużo ludzi gotowych sądzić i oskarżać pochopnie i bez namysłu. Ja myślę że powinnyśmy

częściej myśleć o Złotej Zasadzie Etyki –  nie czyń drugiemu co tobie niemiłe, co w Ewangelii i

tradycji chrześcijańskiej brzmi – „ kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, Nie umiemy , nie

mamy zwyczaju stawiać się też w sytuacji innych i starać się rozumieć co oni czują.

Czego najbardziej brakuje dziś w debacie publicznej: odwagi czy empatii?

Wielu rzeczy. Ja nie czuję się na siłach odpowiadać na tak trudne pytania. Wydaje się że odwagi w kłamstwie jest za dużo.

—————————————————–

Co Aleksander Bardini zobaczył w młodej Krystynie Jandzie, powierzając Pani rolę Maszy w „Trzech siostrach”?

Nie wiem, poza tym to było tak dawno! Żartem powiedział mi wtedy: „Ty się nadajesz na kochankę”, a Masza jest kochanką i złą żoną nudnego męża. Ale tak naprawdę byliśmy po prostu dobrym rokiem w szkole teatralnej. Bardini potrzebował młodych dziewczyn do obsady, dlatego oprócz mnie wybrał Joannę Szczepkowską i Ewę Ziętek. Blanka Szczepaniak, która grała Nataszę, studiowała na wyższym roku. Zaangażował nas, bo chciał zachować proporcje wiekowe zgodne z tekstem Czechowa.

Po debiucie w Teatrze Telewizji przyszedł czas na fabułę, czyli „Człowieka z marmuru”. Podobno do tamtego momentu nie przepadała Pani za kamerą – z wzajemnością. Czy ten film mógł mieć wpływ na to, że zaczęto Panią tak często zapraszać do Teatru Telewizji?

To raczej telewizyjne „Trzy siostry” były wspaniałym debiutem i trampoliną do kariery dla nas wszystkich. Spektakl został bardzo wysoko oceniony (później zaliczono go do tzw. Złotej Setki Teatru Telewizji), co z pewnością zaważyło na mojej późniejszej obecności w telewizji.

W PRL-u cenzura musiała się wtrącać także do Teatru Telewizji. Czy aktorzy też jakoś to odczuwali, czy głównie reżyser?

Tego nie wiem. W pewnym momencie miałam zakaz pojawiania się w mediach publicznych i dobrze o tym wiedziałam. Ktoś mi powiedział, że na jednym z posiedzeń w telewizji zdecydowano, że nie będę dopuszczana do występów. Stało się to w czasie, gdy na horyzoncie pojawił się film „Przesłuchanie”.  Po „Człowieku z marmuru” „ Człowieku z żelaza” „Wieczerniku” i kilku rolach w filmach tzw. moralnego niepokoju. Byłam twarzą kontestacji politycznej i społecznej.

W latach 90. przeszła Pani na drugą stronę i zaczęła reżyserować dla Teatru Telewizji. Co aktorka wiedziała o telewizyjnym reżyserowaniu, czego być może nie wiedziałby reżyser, który sam nigdy przed kamerą nie stał?

Przede wszystkim miałam praktykę. Zagrałam w Teatrze Telewizji około 80 ról, a wyreżyserowałam kilkanaście spektakli. A zaczęło się od planów realizacji dość drogiego filmu „ Pestka”, którego współproducentem miała być Telewizja Polska. Wówczas producent Paweł Rakowski postawił warunek: „Zrób najpierw dwa Teatry Telewizji” jako reżyser, popracuj z kamerą po drugiej stronie. Jako pierwsza powstała „Hedda Gabler”,  którą Jerzy Koenig uznał za jeden z najlepszych debiutów reżyserskich, jakie widział. Zrealizowałam jeszcze drugi spektakl, „ Cyd”  Corneillea, a potem rozpoczęły się zdjęcia do „Pestki”.

Czy są teksty, które szczególnie dobrze sprawdzają się w Teatrze Telewizji?

Po pierwsze, kocham telewizję. Po drugie, fascynują mnie możliwości warsztatowe, techniczne tego medium. Starałam się w pełni je wykorzystywać w moich spektaklach.

Sztukę „Porozmawiajmy o życiu i śmierci” zrealizowałam w taki sposób, że nie dałoby się tego zrobić w filmie. Wykorzystaliśmy dwa plany: jeden na rodzinne rozmowy, a drugi na drogę krzyżową, do której ruch sceniczny ułożyła Ewa Wycichowska ze swoim baletem.

Całość kręciliśmy na green screenie. Droga krzyżowa czasem znajdowała się na pierwszym planie, a czasem była w niego wkopiowana. Pozwalała na to właśnie technika telewizyjna.

Dodatkowo zebrałam motywy nieba z najsłynniejszych obrazów religijnych przedstawiających ukrzyżowanie Chrystusa i wkomponowaliśmy je w tło drogi krzyżowej. Komputery przetwarzały wtedy takie materiały miesiącami. Sam montaż i dopracowanie spektaklu również wymagały dużo czasu, bo technologia nie działała jeszcze tak szybko jak dziś. Wszystkie elementy trzeba było precyzyjnie nakładać.

Podobnie było ze „Związkiem otwartym” Daria Fo. Ten spektakl również można było zrealizować tylko dzięki technice telewizyjnej. Kręciliśmy bardzo długie 15 minutowe ujęcia, a ja później tak je montowałam, że nie było widać połączeń. Widz miał wrażenie, że całe przedstawienie powstało w jednym ujęciu.

„Biała bluzka” po latach doczekała się kolejnej realizacji telewizyjnej. Co czas zmienił w tej roli? Jak poprowadziła Panią tym razem Magda Umer?

Druga „Biała bluzka” była przeniesieniem spektaklu teatralnego, pierwsza realizacja była z założenia wersją stricte telewizyjną, odmienną od teatralnej i w naszej optyce  spektaklem historycznym. W moim wieku nie mogłam już np. śpiewać utworu „Komu weselne dzieci”. Magda Umer dokonała innej adaptacji książki Agnieszki Osieckiej i wybrała do ilustracji inne piosenki. Minęły lata, ja nie byłam już młodą niepozbieraną kobieta nie umiejącą żyć w Polsce stanu wojennego, byłam , jestem, bo wciąż to gram w teatarze, dojrzałą kobietą opowiadającą historię z perspektywy czasu i doświadczenia.

Zmienił się też temat przedstawienia. Pierwsza wersja opowiadała o młodej kobiecie, w której życiu wszystko jeszcze mogło się wydarzyć. Ta druga, przygotowana 25 lat później, mówi o czymś innym: o nieprzystosowaniu, o życiu w kraju, który wymaga pieczątek, wprowadza ograniczenia i nie daje wolności. W pierwszej wersji również pojawiał się ten ostatni temat, ale był pokazany z innej perspektywy.

Widzowie od lat kochają „Shirley Valentine”. Czy były próby przeniesienia tego monodramu do Teatru Telewizji?

Wielokrotnie, ale rozbija się to o prawa autorskie. Warner Bros. kupiło prawa do filmu i nie sprzedaje ich oddzielnie na telewizję – w filmowym świecie te pola eksploatacji są połączone.

Przy „Boskiej!” to był czysty cud i przypadek. Zadzwoniłam na Seszele do autora, który akurat był tam na wakacjach, a on rzucił: „Dobra, róbcie, podpiszę to”.

Dziś spektakle można oglądać w VOD, ale czy dostępność na żądanie nie odbiera Teatrowi Telewizji czegoś z dawnego czaru – wspólnego przeżywania poniedziałkowego wieczoru?

Dostępność spektakli na platformie jest bardzo ważna – nie każdy może zasiąść przed telewizorem w poniedziałkowy wieczór. A olśniewające spektakle sprzed lat są skarbami naszej kultury, powinny być dostępne, wszystkie! Zawsze i ciągle! Zasięg Teatru Telewizji jest duży, może być ogromny, spektakle nowe ale i wszystkie archiwalne! To teatr dla wszystkich, wile dzieł opartych na klasyce, wspaniałej literaturze. Wielcy reżyserzy, aktorzy, scenografowie, kosmobiolodzy, realizatorzy telewizyjni. To są skarby. Marzeniem jest , żeby móc sięgnąć po nie w każdej chwili.

Czyli Teatr Telewizji powinien iść za gustem widza? Czy jednak trochę go wyprzedzać?

Powinien być różnorodny, ale przede wszystkim dobry. Powinny być prezentowane wszystkie gatunki teatralne i nurty realizacyjne, wszystko co obiecuje jakość. To misja.  Są  ludzie, którzy oglądają Teatr Telewizji regularnie, niezależnie od tego, co jest w repertuarze. To mieszkańcy małych miejscowości: nauczyciele, przedstawiciele inteligencji, młodzież. Osoby, które na co dzień nie mają łatwego dostępu do żywej sceny. Dlatego trzeba pamiętać, że Teatr Telewizji pełni również funkcję edukacyjną: poszerza horyzonty, bawi i uczy miłości do teatru, ludzi, świata, pod warunkiem jednak, że nie zrazimy odbiorców zbytnią hermetycznością. No ale to nie ma nic wspólnego z gustem.

Na koniec pytanie o marzenia. Gdyby dostała Pani dziś jeden poniedziałkowy wieczór w TVP1 i całkowicie wolną rękę, co by Pani zrobiła?

Tak na gorąco? Teraz nie wiem, na pewno bym coś wymyśliła!

Bartłomieja i Marcina - wszystkiego dobrego

11 listopada. Rocznica śmierci taty. Ryszard Janda. Nie żyje od 30 lat🖤

Feliksa i Leonarda - wszystkiego dobrego

Podróżuję teatralnie, dziś ALEJA ZASŁUŻONYCH jeszcze w Warszawie, w Teatrze Polonia, w niedzielę BIAŁA BLUZKA w Koszalinie, w poniedziałek ZAPĘTLONA w Gorzowie Wielkopolskim, wieczorem emisja spektaklu „Wszystko czerwone”, w telewizji, nie obejrzę, będę na scenie, we wtorek pierwsza próba nowej produkcji Och-Teatru OSKARŻONY, we środę MY WAY w Krakowie, w piątek mamy w Teatrze Polonia premierę na małej scenie – RENIFEREK, w sobotę MY WAY w Teatrze Polonia, w niedzielę dwa razy gramy POMOC DOMOWĄ w Och-Teatrze. Do zobaczenia. 🐠

Sławomira i Elżbiety - wszystkiego dobrego

https://www.tvp.pl/kultura/teatr/krystyna-janda-opowiada-o-teatrze-telewizji-od-trzech-siostr-do-wlasnych-realizacji,96317956

Ale jadą po mnie zwolennicy prezydenta i prawicowej władzy. Ulewa się. Staram się nie zwracać na to uwagi.
pozdrowienia miluśińscy!

Karola i Olgierda - wszystkiego dobrego

Teatr TV 3/11/26

Krystyna Janda zagrała w ponad stu spektaklach Teatru Telewizji 🎭 część z nich również reżyserowała.

W ostatnich latach na największą scenę świata przeniesione zostały dwa jej monodramy: „Biała bluzka” oraz „Zapiski z wygnania” 🎭🎭

Jednak przez ostatnich 15 lat aktorka nie pracowała przy żadnej oryginalnej produkcji Teatru Telewizji. Gdy otrzymała propozycję wyreżyserowania spektaklu „Wszystko czerwone” na podstawie komedii detektywistycznej Joanny Chmielewskiej, zgodziła się od razu.

🎭„Uwielbiam Teatr Telewizji i to, jakie daje możliwości. Bardzo za nim tęskniłam. Brakowało mi go. (…) Lubię literaturę Joanny Chmielewskiej, zaczytywałam się w niej od dziecka. Wiem też, jaki jest problem z przeniesieniem jej na ekran. Widziałam chyba wszystkie spektakle Teatru Telewizji i filmy, które powstały na podstawie jej prozy. Cały fenomen powieści Chmielewskiej tkwi w języku. Wyzwaniem są też długość i wielowątkowość jej książek. A Teatr Telewizji ma jednak ograniczenia czasowe. Musieliśmy więc zrobić taką adaptację tej powieści, która sprawdzi się w tej formie. Zależało nam przede wszystkim na tym, by zachować atmosferę, którą Chmielewska zapisuje w swoich książkach, a także – nieuczesane poczucie humoru, które jest w jej prozie” – podkreśla Krystyna Janda.

Nad adaptacją powieści Joanny Chmielewskiej z 1974 r. Krystyna Janda pracowała ze swoim synem Andrzejem Kłosińskim. To pierwszy raz, kiedy połączyła z nim siły w Teatrze Telewizji.

🎭 „Myślę, że bez Jędrka nie dałabym sobie rady. W kryminale Chmielewskiej jest tak wiele szczegółów, a do tego – tyle fabularnych niekonsekwencji, że musieliśmy najpierw wyciągnąć z tej książki dialogi, nad każdą postacią pochylić się osobno i uszeregować wszystkie zdarzenia. Dopiero potem siedzieliśmy nad tą układanką. Mój syn uświadomił mi wiele rzeczy. Przekonał mnie, że dużo kwestii możemy pominąć. Dlatego zamiast ośmiu zamachów na życie bohaterów, mamy cztery. Zamiast czterech śmierci, zostawiliśmy tylko jedną. Analityczny umysł Jędrka bardzo nam pomógł. Myślę, że bez jego młodej psychiki, byłoby trudno. Uważnie słuchałam jego uwag i brałam je sobie do serca. On też inaczej niż ja patrzył na „Wszystko czerwone”, bo wcześniej nie znał tej powieści. Była to dla niego zupełna nowość. Dopiero przy okazji pracy nad tym Teatrem Telewizji ją poznał” – wyjaśnia Krystyna Janda.

„Gdy kręciliśmy „Wszystko czerwone”, Jędrek cały czas obecny był na planie. Towarzyszył nam w każdej sekundzie. Po raz pierwszy miał szansę z bliska obserwować pracę i moją, i Marysi Seweryn. To była dla mnie absolutnie wielka przyjemność. Mało tego, na bieżąco korygował moje pomyłki, co było dla mnie zbawienne. Na przykład tłumaczył, że ten bohater nie może wejść tymi drzwiami, bo mieszka na górze. Znał tę adaptację lepiej niż ja. Co więcej, poprawiał ją jeszcze w trakcie kręcenia. Gdy Teatr Telewizji ogłosił, że powstanie spektakl na podstawie prozy Joanny Chmielewskiej, ludzie w internecie zaczęli dopytywać o to, czy padną w nim konkretne teksty, czy przeniesione zostaną na ekran konkretne zdarzenia. A my części z nich nie umieściliśmy w adaptacji, bo wydawały nam się mniej istotne. Jędrek to śledził i dopisywał to, o co dopominali się internauci – dodaje artystka.

Krystyna Janda nie tylko współtworzyła adaptację powieści Chmielewskiej i wyreżyserowała spektakl „Wszystko czerwone”, ale też w nim zagrała. Wcieliła się w Joannę – przyjaciółkę głównej bohaterki – Alicji, którą z kolei zagrała jej córka – Maria Seweryn. Co ciekawe, początkowo Krystyna Janda nie planowała wystąpić w tym przedstawieniu.

🎭 „Ja w ogóle nie chciałam w tym grać. Uważałam, że jestem za stara. U Chmielewskiej wszyscy bohaterowie są koło trzydziestki, czterdziestki. Ale Zbyszek Dzięgiel z Teatru Telewizji powiedział, że muszę w tym zagrać. Ostatecznie doszłam do wniosku, że w przypadku tej historii wiek bohaterów ma drugorzędne znaczenie i nie musimy się wcale ograniczać. (…) Jako reżyserka mam tę przewagę, że gdy nie podoba mi się, jak wypadłam, mogę wyciąć te sceny. I w przypadku „Wszystko czerwone” kilka scen i ujęć ze sobą kazałam wywalić” – śmieje się Krystyna Janda.

W spektaklu „Wszystko czerwone” – poza Krystyną Jandą i Marią Seweryn – zobaczymy również m.in. Mirosława Kropielnickiego, Ewę Makomaską, Jakuba Sasaka, Szymona Kuśmidra, Barbarę Wypych, Aleksandrę Prykowską, Philippe’a Tłokińskiego, Marię Kresę, Krzysztofa Stelmaszyka, Magdalenę Smalarę, Wojciecha Brzezińskiego, Monikę Mariotti i Bartosza Wagę.

Fot. Marta Ankiersztejn

Premiera już 9 listopada o 20:55 w TVP1.

Sylwii i Huberta - wszystkiego dobrego

Czekam  na Zgromadzenie Ogólne Trybunału Konstytucyjnego. Mam nadzieję że stawią się wszyscy sędziowie.
malkontentów, symetrystów , prawników podważających legalność Zgromadzenia  …

Dobrego dnia.

Seweryna i Wiktoryny - wszystkiego dobrego

Od dwóch dni „przyspawana”  do ekranu telewizora śledzę wydarzenia pod Trybunałem Konstytucyjnym.
Słucham komentarzy. Przeraża mnie cynizm i kłamstwa prawej strony. Brzydzi i sprawia że zaczynam pogardzać i coraz bardziej bać się ludzi.
Dziś smutny acz rodzinny dzień, bez tych spotkań 1 i 2 listopada byłoby żyć gorzej i wiara w siłę i solidarność rodziny byłaby mniejsza. Cmentarz, groby, bliscy a potem obiad rodzinny w Warszawskim Dniu. 20 osób, niestety nie dojechali z Niemiec i Włoch. W tym roku przybył nowy członek rodziny, to wielka radość.

Wspominam tych których już nie ma a jest ich coraz więcej w moim życiu. Od śmierci ojca mija ponad 20, męża 19 lat, mamy 6, do tego każdego roku odchodzą przyjaciele którzy byli bliscy jak rodzina. Tak ich brak.

Jutro ZAPĘTLONA w Teatrze Polonia.

Urbana i Augusta - wszystkiego dobrego

Cała noc przed telewizorem i obserwowanie tego co się dzieje przed i w Trybunale Konstytucyjnym. Nadzieja na zmianę patowej sytuacji z naszej strony i niebywała agresja strony prawicowej.
Oby na zebranue ogólne trybunału zarządzone przez panią sędzię Korwin- Piotrowską stawili się wszyscy sędziowie uprawnieni i zakończyli tę sytuację, ten paraliż.

A wejście prezydenta przepychanie się i szarpanie z sędziami, krzyki do nich, żenujące. Zdjęcia sz szarpania przez prezydenta pani sędzi przejdą do ponurej historii.

Szacunek dla pani sędzi! Za odwagę i postawę.

jak pisze Gazeta Wyborcza: Byli tam wszyscy, którzy – gdyby wygrali przyszłe wybory – utworzą rząd. Pogodzony tego dnia z Morawieckim Kaczyński zasiądzie tam ramię w ramię z Bosakiem, Mentzenem i Braunem. A Nawrocki ten związek chętnie pobłogosławi.

Zenobii i Przemysława - wszystkiego dobrego

zaczyna się promocja naszego Teatru Tv :

Zagrała pani w ponad stu spektaklach Teatru Telewizji, część z nich pani również reżyserowała. Jak ważne miejsce w pani sercu zajmuje Teatr Telewizji? Jak istotnym elementem pani zawodowej drogi jest?

Uwielbiam Teatr Telewizji i to, jakie daje możliwości. Pierwsze spektakle tworzyłam w czasach, kiedy w filmie wielu rzeczy nie dało się jeszcze zrobić, a telewizja dysponowała już oszałamiającymi środkami technicznymi. Doskonale pamiętam sztukę „Porozmawiajmy o życiu i śmierci” sprzed prawie 25 lat, połączyłam trzy warstwy realistyczną w dekoracji, Drogę krzyżową kręconą na greenscreenie i nieba z najsłynniejszych w świecie obrazówreligijnych. Komputery liczyły to wtedy miesiącami, ale się udało. Efekt był tego wart. Zawsze starałam się maksymalnie wykorzystywać możliwości, które daje Teatr Telewizji.

W ostatnim czasie na największą scenę świata przeniesione zostały dwa pani monodramy – „Zapiski z wygnania” i „Biała bluzka”, ale przez 15 lat nie zagrała pani w żadnej oryginalnej produkcji Teatru Telewizji. Tęskniła pani?

Bardzo tęskniłam za Teatrem Telewizji. Brakowało mi go. 10 lat temu miałam wyreżyserować w Teatrze Telewizji sztukę Szekpira „Jak wam się podoba”. Niestety, cztery dni przez rozpoczęciem nagrań dostałam telefon z informacją, że spektakl jednak nie powstanie. To była decyzja pana Kurskiego, który chwilę wcześniej został prezesem Telewizji Polskiej. W błoto wyrzucono ogromne pieniądze, które już poszły na scenografię. Przez dwa miesiące uprawialiśmy rzepak na polu, by nakręcić w nim scenę miłosną. Rzepak dojrzał, ale produkcja została zablokowana. To było dla mnie coś niebywałego. Później zrealizowałam ten spektakl w Teatrze Wybrzeże.

Jak zareagowała pani na propozycję wyreżyserowania nowego spektaklu w ramach reaktywowanego Teatru Sensacji „Kobra”?

Bardzo entuzjastycznie. Lubię literaturę Joanny Chmielewskiej, zaczytywałam się w niej od dziecka. Wiem też, jaki jest problem z przeniesieniem jej na ekran. Widziałam chyba wszystkie spektakle Teatru Telewizji i filmy, które powstały na podstawie jej prozy. Cały fenomen powieści Chmielewskiej tkwi w języku. Wyzwaniem są też długość i wielowątkowość jej książek. A Teatr Telewizji ma jednak ograniczenia czasowe. Musieliśmy więc zrobić taką adaptację tej powieści, która sprawdzi się w tej formie. Zależało nam przede wszystkim na tym, by zachować atmosferę, którą Chmielewska zapisuje w swoich książkach, a także –nieuczesane poczucie humoru, które jest w jej prozie.

Adaptację tej powieści przygotowała pani razem ze swoim synem Andrzejem Kłosińskim. Jak wyglądała wasza współpraca? Jak od kuchni wyglądało tworzenie tej adaptacji?

Myślę, że bez Jędrka nie dałabym sobie rady. W kryminale Chmielewskiej jest tak wiele szczegółów, a do tego – tyle fabularnych niekonsekwencji, że musieliśmy najpierw wyciągnąć z tej książki dialogi, nad każdą postacią pochylić się osobno i uszeregować wszystkie zdarzenia. Dopiero potem siedzieliśmy nad tą układanką. Mój syn uświadomił mi wiele rzeczy. Przekonał mnie, że dużo kwestii możemy pominąć. Dlatego zamiast ośmiu zamachów na życie bohaterów, mamy cztery. Zamiast czterech śmierci, zostawiliśmy tylko jedną. Analityczny umysł Jędrka bardzo nam pomógł. Myślę, że bez jego młodej psychiki, byłoby trudno. Uważnie słuchałam jego uwag i brałam je sobie do serca. On też inaczej niż ja patrzył na „Wszystko czerwone”, bo wcześniej nie znał tej powieści. Była to dla niego zupełna nowość. Dopiero przy okazji pracy nad tym Teatrem Telewizji ją poznał.

To chyba wasza pierwsza współpraca w Teatrze Telewizji.

Tak. Wcześniej zrobiliśmy razem „Zapętloną” w Teatrze Polonia. Jędrek przetłumaczył dla mnie tę sztukę i był ze mną na wszystkich próbach. Gdy kręciliśmy „Wszystko czerwone”, cały czas obecny był na planie. Towarzyszył nam w każdej sekundzie. Po raz pierwszy miał szansę z bliska obserwować pracę i moją, i Marysi Seweryn. To była dla mnie absolutnie wielka przyjemność. Mało tego, na bieżąco korygował moje pomyłki, co było dla mnie zbawienne. Na przykład tłumaczył, że ten bohater nie może wejść tymi drzwiami, bo mieszka na górze. Znał tę adaptację lepiej niż ja. Co więcej, poprawiał ją jeszcze w trakcie kręcenia. Gdy Teatr Telewizji ogłosił, że powstanie spektakl na podstawie prozy Joanny Chmielewskiej, ludzie w internecie zaczęli dopytywać o to, czy padną w nim konkretne teksty, czy przeniesione zostaną na ekran konkretne zdarzenia. A my części z nich nie umieściliśmy w adaptacji, bo wydawały nam się mniej istotne. Jędrek to śledził i dopisywał to, o co dopominali się internauci.

Od początku wiedziała pani, że zagra pani w tymspektaklu?

Ja w ogóle nie chciałam w tym grać. Uważałam, że jestem za stara. U Chmielewskiej wszyscy bohaterowie są koło trzydziestki, czterdziestki. Ale Zbyszek Dzięgiel z Teatru Telewizji powiedział, że muszę w tym zagrać. Ostatecznie doszłam do wniosku, że w przypadku tej historii wiek bohaterów ma drugorzędne znaczenie, że nie musimy się wcale ograniczać.

Łączenie roli reżyserki i aktorki jest dla pani wyzwaniem?

Robię to od lat. Zagrałam w większości spektakli Teatru Telewizji, które reżyserowałam. Jako reżyserka mam tę przewagę, że gdy nie podoba mi się, jak wypadłam, mogę wyciąć te sceny. I w przypadku „Wszystko czerwone” kilka scen i ujęć ze sobą kazałam wywalić. (śmiech)

Czym kierowała się pani, kompletując obsadę tego spektaklu? Co sprawiło, że na ekranie widzimy tych, a nie innych aktorów?

Wiedziałam, że muszę stworzyć pewną konstelację bohaterów i wybrać takich aktorów, którzy dobrze oddadzą charaktery postaci wymyślonych przez Chmielewską. Jestem bardzo dumna z zaangażowania do tego spektaklu Ewy Makomaskiej, która nieczęsto pojawia się w telewizji. Pracowałam z nią nad „Domem otwartym” w Teatrze Polskim w Warszawie i wiedziałam, że świetnie będzie pasowała do tej roli. Potrzebowałam konkretnego psychofizycznego typu – płaczliwej, niepozbieranej kobiety, kariatydy. No i, oczywiście, cieszę się, że inspektora zagrał Mirek Kropielnicki. Powiedziałam mu, że nie widzę w tej roli nikogo innego, tylko jego.

Grany przez niego bohater mówi w specyficzny sposób – duńsko-polskim językiem.

Mirek dość długo pracował nad tym, by tak mówić. Na szczęście, na planie mieliśmy zabójczo przystojnego duńskiego reżysera filmowego, Petera Sand Magussena, który zgodził się zagrać jednego z policjantów. Z jednej strony był więc naszym konsultantem językowym, a z drugiej – jednym z aktorów.

Główną rolę zagrała Maria Seweryn. Od początku czuła pani, że to idealna rola dla niej, że to właśnie ona powinna zagrać Alicję?

Tak. U Chmielewskiej ten duet przyjaciółek – Joanna i Alicja, przewija się przez kilka książek. One rozmawiają ze sobą w dość specyficzny sposób. Pewnych rzeczy nie muszą sobie wyjaśniać, a i tak się doskonale rozumieją. Ja z Marysią mam podobnie, gdy razem gramy. Podobnie myślimy, mamy podobny temperament. Czułam, że dobrze przeniesie się to na ekran.

Lubicie ze sobą pracować?

Bardzo. I ja z nią, i ona ze mną. Na planie spektaklu „Wszystko czerwone” dobrze się bawiłyśmy.

Są takie chwile z planu tego Teatru Telewizji, które szczególnie pani zapamiętała, które mocno zapisały się w pani pamięci?

Takich momentów było mnóstwo. Chociażby ten, gdy ćwiczyliśmy wybuch, który miał powalić bohatera granego przez Krzyśka Stelmaszyka. To było naprawdę trudne realizacyjne, długo to ćwiczyliśmy pod okiem specjalistów od efektów specjalnych. Mieliśmy przy tym masę śmiechu. Byłam otoczona grupą przyjaciół – nie tylko aktorów, ale też osób odpowiedzialnych za produkcję, dźwięk, scenografię czy kostiumy. Z wieloma z nich pracowałam w Teatrze Telewizji przed laty. Czułam się, jakbym wróciła do domu. Dało mi to dużo radości.

Euzebii i Narcyza - wszystkiego dobrego

Dziś mija 21 lat działalności Teatru Polonia. Co roku tradycyjnie dajemy w prezencie spektakl dla Widzów, cały na bezpłatne wejściówki. W tym roku będzie to „ Na rauszu”. Wejściówki rozeszły się w 40 minut. Ludzie stali po nie od świtu. Zawsze jesteśmy tym wzruszeni. Dziękujemy. Dziękujemy za te 21 lat przyjaźni, zaufania, wierności. Dziękujemy.
Wczoraj miły wieczór z projekcją WSZYSTKO CZERWONE, przy pełnej sali kinowej, wśród uśmiechów i radości ponownego spotkania. Dziękuję. Dziękuję. Wszystkim. Aktorom, ekipie realizacyjnej, całej drużynie Teatru Telewizji, bojownikom posprodukcji i w ogóle wszystkim. ❤️ Jestem bardzo wdzięczna ❤️

9 listopada emisja o 20:30 w TVP1

Szymona i Tadeusza - wszystkiego dobrego

ważny dla mnie dzień, pokaz wyreżyserowanego przeze mnie spektaklu dla TV ” Wszystko czerwone ” Joanny chmielewskiej w mojej i syna Andrzeja Kłosińskiego adaptacji , gram w nim także, gra w nim także córka Marysia. Można powiedzieć rodzinna sprawa, choć obsada jest duża i wielu realizatorów.
Jestem ciekawa reakcji ludzi, jak to zostanie odebrane.

Lucjana i Ewarysta - wszystkiego dobrego

Staram się odzywać codziennie, ale tyle się dzieje spraw o których nie czuję się kompetentna pisać, choćby spraw politycznych, że te wpisy „jałowe”. Nie mniej dla podtrzymania kontaktu….
Dziś gram MY WAY w Piotrkowie Trybunalskim. Do zobaczenia. Jutro sprawy urzędowe teatrów i jadę na adopcje psa z jednym z moich przyjaciół, ekscytujące wydarzenie. We środę urzędowanie, zebranie itp a wieczorem pokaz w kinie mojego Teatru Tv „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej. Jestem bardzo ciekawa jak to zostanie przyjęte.
Dni mijają, zaraz święto zmarłych i jak co roku rodzinny smutny czas.
Wczoraj był dzień kundelka, no ja mam je trzy. Trzy szczęśliwe. Wszystkie po przejściach. Na zdjęciu Tesia, najmłodsza.

Kryspina i Ingi - wszystkiego dobrego

Zmiana czasu. Niedziela. Spektakl dziś o 16:00 – LILI.
Urodziny kochanej wspaniałej Kasi Gniewkowskiej.Zagrała i gra w naszych teatrach nieustannie od dawna a Jej obecność uszlachetnia i teatr i nas wszystkich. Życzę delikatnej i wrażliwej „ponad wszystko” Kasi przyjaciółce, wszystkiego dobrego.
Czytam książki Adama Michnika, słucham książki – dialogu między Jarosławem Kurskim i Adamem Michnikiem ADAM SYN OSJASZA, czekam na nagrywaną przez moją córkę biografię pana Adama. Nareszcie między pracą, próbami itd. mam czas. Inspirujący czas, imponujące życie, niezwykłe.
Kontrastowe lektury do tych z miesiąca ostatniego, czytałam MIASTO ZWANE SAMOTNOŚCIĄ I biografię ANDY WARHOLA i wtedy i teraz jestem w szoku ale szoki są diametralnie różne. Cudny czas.
Dobrego dnia.

Rafała i Marcina - wszystkiego dobrego

Dziś pies Carlos ma urodziny, kończy rok. Wszystkie inne nasze zwierzęta mają daty urodzin orientacyjne bo to znajdy, przybłąkane albo z przytułku w Skierniewicach. Kochane nie mniej niż to małe cudo.
Wieczorem gram LILI w Och-
Teatrze
Na obiad urodzinowy przychodzi syn i moja siostra
Do końca roku pożegnamy się z dwoma spektaklami COŚ TU NIE GRA z Och- Teatru i CWANIARAMI z Teatru Polonia, oba warto obejrzeć póki można! Naprawdę! Robimy miejsce na inne spektakle, taka kolej rzeczy choć smutno.
Pozdrowienia .

Teodora i Seweryna - wszystkiego dobrego

Taki list! Warto żyć! Warto grać! Warto pracować! Dziękuję

Pani Krystyno,
są takie spotkania z teatrem, po których człowiek wychodzi na ulicę, ale jeszcze długo nie potrafi wrócić do codzienności. Coś w nim bowiem zostaje. Jakiś dreszcz, wzruszenie, myśl, której nie umie od razu nazwać. No i wdzięczność, że można było przez chwilę być tak blisko czegoś prawdziwego.

„My Way” — Pani droga, a jednak w jakimś niezwykłym sensie także nasza. Bo opowiadając o sobie, dotyka Pani w nas tego, co najbardziej osobiste. O naszych wyborach, odwadze, samotności, cenie niezależności i o tym, jak wiele trzeba mieć w sobie siły, żeby iść przez życie po swojemu. Bez przepraszania za własny głos. Bez oglądania się na tych, którzy chcieliby nam wyznaczyć inną trasę.

Jest w Pani coś absolutnie niezwykłego. Siła, która nie potrzebuje podniesionego głosu. Odwaga, która nie musi niczego udowadniać. Jest też ta rzadko spotykana umiejętność, by nawet w najbardziej osobistym wyznaniu znaleźć coś uniwersalnego – coś, co nagle sprawia, że człowiek myśli o własnym życiu z większą czułością i odrobinę mniejszym lękiem.

Podziwiam Panią za bezkompromisowość, za temperament, za niezależność myślenia, ale chyba najbardziej za to, że sztuka w Pani wykonaniu nigdy nie jest tylko sztuką. Jest spotkaniem. Prawdą. Obecnością. Jest tym rzadkim rodzajem piękna, który nie polega na tym, by się podobać, lecz na tym, by mieć odwagę być sobą tak prawdziwie, że inni zaczynają odważniej być sobą również.

Dziękuję za ten wieczór. Za emocje, za śmiech, za wzruszenie, za wszystkie te chwile, w których podziw mieszał się z czułością, a zachwyt z myślą, jak wielkim szczęściem jest móc obcować z kimś, kto przez całe życie idzie własną drogą i zostawia na niej ślady dla innych.

Jeśli „My Way” jest opowieścią o życiu przeżytym na własnych warunkach, to jest w niej coś jeszcze piękniejszego: świadectwo, że można iść po swojemu, a jednocześnie pozostawić w tylu ludziach coś, co stanie się częścią ich własnej drogi.

Pani Krystyno, niech Pani idzie dalej swoją drogą. Tak jak dotąd – odważnie, bez ukłonów wobec przeciętności, z własnym rytmem, własnym głosem i własną prawdą. Świat potrzebuje ludzi, którzy nie pytają, czy wolno im być sobą. Potrzebuje artystów, którzy nie tylko opowiadają o życiu, ale potrafią sprawić, że na chwilę czujemy je mocniej.

A ja po tym wieczorze myślę, że nie ma chyba piękniejszego komplementu dla Artystki niż powiedzieć Jej, że dzięki niej człowiekowi trochę bardziej chce się żyć. Uważniej, odważniej, prawdziwiej. Na własnych zasadach.

Dziękuję za Pani drogę. I za to, że pozwala nam Pani na chwilę nią podążyć. ❤️

Filipa i Kordulii - wszystkiego dobrego

Wczoraj po spektaklu CIEMNY GRYLAŻ w Och-Teatrze, przy wypełnionej po brzegi zachwyconej widowni odbyła się dekoracja medalem Złota Gloria Artis Cezarego Żaka. Było uroczyście i serdecznie.

Laudacja – Złota Gloria Artis- 21 października 2026

Cezary Żak, ulubieniec publiczności, jeden z najlepszych, najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. W tym roku świętuje 40 lat pracy artystycznej. Zagrał wiele ról teatralnych najpierw we Wrocławiu, Toruniu i od wielu lat w Warszawie, najpierw w Teatrze Powszechnym potem w Teatrze Polonia i Och-Teatrze oraz w salach teatralnych całej Polski, jest jednym z najczęściej grających aktorów w spektaklach zapraszanych przez festiwale, teatry i sale widowiskowe w kraju. Ma w dorobku ponad 85 ról filmowych latem skończył zdjęcia do amerykańsko- włosko -francuskiej super produkcji „Santo subito” na temat naszego papieża Jana Pawła II i na temat Watykanu, gdzie zagrał obok wielkich nazwisk, rolę kardynała Dziwisza.
Absolutna miłość i uznanie publiczności zdobył za role w dwój serialach „Miodowe lata” i „Ranczo”, jego kreacje stały się naprawdę bardzo bliskie Polakom. Od kilku lat stale także reżyseruje, między innymi w Och-Teatrze. Zagrał też w naszych teatrach wiele ról grając około 200 spektakli rocznie, a wiadomo, że w teatrach takich jak nasze, bez wysokich i stałych dotacji, grają tak dużo aktorzy, na których publiczność po prostu kupuje bilety. Ostatnio święci prawdziwe trumfy w spektaklu „Słoneczni chłopcy”, spektakl, który oglądaliście Państwo dzisiaj, jest jego reżyserii.
Jest wspaniałym kolegą, niezwykle lojalnym partnerem we wszystkich przedsięwzięciach, gotów zawsze do najwyższego wysiłku i ryzyka artystycznego.
Od lat zasiada w radzie artystycznej naszej fundacji a Jego doświadczenie w kontaktach z publicznością i jej znajomość sprawiają, że wszystkie jego rady są dla nas bezcenne.
Na koniec opowiem tylko historie, którą przeżyliśmy grając razem w spektaklu „Callas” , lata temu w Teatrze Powszechnym w Warszawie. W spektaklu tym była mała rola – pracownika technicznego. Dokładnie w czasie prób do tego spektaklu, Cezary wszedł do zespołu teatru i przyjął tę rolę, był wtedy w Warszawie prawie nierozpoznawalny, co było wielkim atutem przy tej roli. W tym czasie też rozpoczął pracę nad serialem „Miodowe lata” z jednoczesną emisją kolejnych odcinków, już po kilku spektaklach Callas, jego wejścia na scenę witane były brawami, czasem brawa były tak gorące i tyle trwały, że ja grająca Callas – la Divinę Assolutę, królową opery, musiałam przerywać spektakl i usuwać się w cień, pozwalając na radość publiczności na Jego widok. Z ulgą potem, bo spektakl był grany 15 lat, przyjęliśmy zastępstwo w tej roli, kiedy Cezary odszedł do innych zadań zawodowych.
Cezary kochany, gratulujemy Ci tego pięknego wyróżnienia, tak owocnych lat pracy, kochamy Cię i mamy nadzieję, że będziesz z nami i widzami w całej Polsce, teatralnymi i kinowymi wiele, wiele lat, choć odgrażasz się emeryturą. Niech to szczęście i miłość się nie kończy. Ukłony od nas wszystkich. Wszystkich pracowników Fundacji, kolegów i Widzów.

Ja dziś w Gdyni w Teatrze Miejskim MY WAY

Laudacja – Złota Gloria Artis- 21 października 2026

Cezary Żak, ulubieniec publiczności, jeden z najlepszych, najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. W tym roku świętuje 40 lat pracy artystycznej. Zagrał wiele ról teatralnych najpierw we Wrocławiu, Toruniu i od wielu lat w Warszawie, najpierw w Teatrze Powszechnym potem w Teatrze Polonia i Och-Teatrze oraz w salach teatralnych całej Polski, jest jednym z najczęściej grających aktorów w spektaklach zapraszanych przez festiwale, teatry i sale widowiskowe w kraju. Ma w dorobku ponad 85 ról filmowych latem skończył zdjęcia do amerykańsko- włosko -francuskiej super produkcji „Santo subito” na temat naszego papieża Jana Pawła II i na temat Watykanu, gdzie zagrał obok wielkich nazwisk, rolę kardynała Dziwisza.
Absolutna miłość i uznanie publiczności zdobył za role w dwój serialach „Miodowe lata” i „Ranczo”, jego kreacje stały się naprawdę bardzo bliskie Polakom. Od kilku lat stale także reżyseruje, między innymi w Och-Teatrze. Zagrał też w naszych teatrach wiele ról grając około 200 spektakli rocznie, a wiadomo, że w teatrach takich jak nasze, bez wysokich i stałych dotacji, grają tak dużo aktorzy, na których publiczność po prostu kupuje bilety. Ostatnio święci prawdziwe trumfy w spektaklu „Słoneczni chłopcy”, spektakl, który oglądaliście Państwo dzisiaj, jest jego reżyserii.
Jest wspaniałym kolegą, niezwykle lojalnym partnerem we wszystkich przedsięwzięciach, gotów zawsze do najwyższego wysiłku i ryzyka artystycznego.
Od lat zasiada w radzie artystycznej naszej fundacji a Jego doświadczenie w kontaktach z publicznością i jej znajomość sprawiają, że wszystkie jego rady są dla nas bezcenne.
Na koniec opowiem tylko historie, którą przeżyliśmy grając razem w spektaklu „Callas” , lata temu w Teatrze Powszechnym w Warszawie. W spektaklu tym była mała rola – pracownika technicznego. Dokładnie w czasie prób do tego spektaklu, Cezary wszedł do zespołu teatru i przyjął tę rolę, był wtedy w Warszawie prawie nierozpoznawalny, co było wielkim atutem przy tej roli. W tym czasie też rozpoczął pracę nad serialem „Miodowe lata” z jednoczesną emisją kolejnych odcinków, już po kilku spektaklach Callas, jego wejścia na scenę witane były brawami, czasem brawa były tak gorące i tyle trwały, że ja grająca Callas – la Divinę Assolutę, królową opery, musiałam przerywać spektakl i usuwać się w cień, pozwalając na radość publiczności na Jego widok. Z ulgą potem, bo spektakl był grany 15 lat, przyjęliśmy zastępstwo w tej roli, kiedy Cezary odszedł do innych zadań zawodowych.
Cezary kochany, gratulujemy Ci tego pięknego wyróżnienia, tak owocnych lat pracy, kochamy Cię i mamy nadzieję, że będziesz z nami i widzami w całej Polsce, teatralnymi i kinowymi wiele, wiele lat, choć odgrażasz się emeryturą. Niech to szczęście i miłość się nie kończy. Ukłony od nas wszystkich. Wszystkich pracowników Fundacji, kolegów i Widzów.

Ja dziś w Gdyni w Teatrze Miejskim MY WAY i nocą wracamy. Dobrego dnia.

Urszuli i Hilarego - wszystkiego dobrego

News z Warszawy 🎭 Krystyna Janda wraca do Teatru Telewizji. Reżyseruje „Wszystko czerwone” i gra z córką – premiera 9 listopada (edit)

Krystyna Janda powraca do Teatr Telewizji TVP ❗
Tym razem w podwójnej roli: reżyserki i aktorki. Już 9 listopada o godz. 20.55 w TVP1 zobaczymy „Wszystko czerwone”, adaptację jednej z najpopularniejszych komedii kryminalnych Joanny Chmielewskiej. W spektaklu wystąpi również Maria Seweryn, córka Krystyny Jandy.

Premiera odbędzie się w ramach reaktywowanej Sceny Sensacji „Kobra”, legendarnego cyklu, który przez dziesięciolecia przyciągał przed telewizory miliony widzów.

„Wszystko czerwone” to powieść Joanny Chmielewskiej z 1974 roku, której akcja rozgrywa się w Danii. W domu Alicji, mieszkającej w podkopenhaskim Allerød, spotyka się grupa przyjaciół i znajomych. Towarzyski wieczór zostaje przerwany przez morderstwo. Wkrótce dochodzi do kolejnych niebezpiecznych zdarzeń, a wszyscy obecni zaczynają podejrzewać się nawzajem. Śledztwo prowadzi duński inspektor Muldgaard, którego osobliwa polszczyzna dodatkowo komplikuje sytuację.

Krystyna Janda wcieli się w Joannę, a Maria Seweryn zagra Alicję. W roli inspektora Muldgaarda wystąpi Mirosław Kropielnicki.

W obsadzie znaleźli się także Ewa Makomaska, Hubert Woliński, Szymon Kuśmider, Barbara Wypych, Aleksandra Prykowska, Philippe Tłokiński, Maria Kresa, Krzysztof Stelmaszyk, Magdalena Smalara, Wojciech Brzeziński, Monika Mariotti i Bartosz Waga.

Adaptację powieści przygotowali Krystyna Janda i Andrzej Kłosiński.

Powrót „Kobry” jest jedną z ciekawszych inicjatyw tegorocznego repertuaru Teatru Telewizji. Wśród nowych realizacji cyklu znalazła się również „Wnuczka Picassa” według scenariusza i w reżyserii Juliusza Machulskiego.

ℹ️ „Wszystko czerwone” – premiera 9 listopada 2026 roku, godz. 20.55, TVP1.
fot. Marta Ankiersztejn

Jutro Gdynia i MY WAY
Do zobaczenia

Ireny i Kleopatry - wszystkiego dobrego

Cztery dni w Nicei i jak nowonarodzona! Dziś wieczorem gram ZAPĘTLONĄ.
Dużo udało mi się tam przeczytać, nadgoniłam i w związku z tym się uspokoiłam.
Po powrocie dziesiątki spraw i konieczny nowy parowy mop bo stary się zepsuł a wierzę w – 90% procentowe  zabijanie zarazków tą gorącą parą, przy 7 zwierzątkach w domu, ma to znaczenie.
Jutro dzień koszmar a na koniec, po jutrzejszej ZAPĘTLONEJ w Och-Teatrze Czarek Źak po ich spektaklu, GRILAŻ zostanie odznaczony Złotą Glorią Artis. Należy się. Wygłaszam laudację i dzielę się radością.
Hops! Mój pies Carlos był ze mną w Nicei.
Dobrego wieczoru.

Gawła i Ambrożego - wszystkiego dobrego

Zapraszam serdecznie na listopadowe spektakle wnaszych teatrach

Eustachego i Maksymiliana - wszystkiego dobrego

Po maratonie z ZAPĘTLONĄ, dziś ostatni spektakl maratonu z MATKĄ na festiwalu w Radomsku.
teraz mała przerwa i wracam do grania  we wtorek 20 ZAPĘTLONA.
Zamieszczam nowy serwis z ZAPĘTLONEJ zrobiony przez fotografa z Lublina Wojciecha Nieśpiałowskiego.  W Lublinie graliśmy w Teatrze Starym, serwis robiony podczas przedstawienia.
Dużo się dzieje, nie nadążam za wszystkim, ale przede wszystkim nie nadążam za Polską i wiatem